Sukkelig...

Heb je dat ook wel eens? Dat je 's morgens wakker wordt en echt heel opgelucht bent omdat het niet waar was...?
Dat je je pyjama nog aan had naar de kerk, of je badpak, Of dat je kinderen ongegeneerd hun niet juiste tafelmanieren manifesteren in het restaurant? Of dat je bij je tante op bezoek gaat en de bloemen die je voor haar mee bracht plotsklaps waren verlept?
 O wat ben je dan blij dat het niet echt is gebeurd. Het gevoel van schaamte en sulligheid kan je nog enige uren achtervolgen, maar uiteindelijk besef je dat het niet- zo- was!!  Heerlijk is dat. Wat een opluchting! 

Maar soms, soms is het géén droom waarin je op zo'n moment zit, maar de -in dit geval- ontluisterende werkelijkheid waaruit je niet kan ontsnappen. Zo had ik pas mijn birkenstocks aan, model teenslipper! mét sokken erin, toen ik onverwacht bezoek kreeg. Pas na een dikke twintig minuten merkte ik deze foute constructie op. Het schaamrood stond nog net niet op mijn kaken en ik deed natuurlijk of mijn neus bloedde. Ik weet niet of het is opgevallen, maar terloops heb ik de slippers onder de tafel uitgewipt en ben ik per sok verder de ochtend doorgewandeld.
Mijn zus is het wel eens overkomen dat ze op de bank lag te slapen toen er op het raam getikt werd, het was de nieuwe dominee die (volgens afspraak) op kennismakingsbezoek kwam en door het raam naar binnen gluurde... Oeps.. vergeten.. Ze baalde enorm want het was namelijk net tijd om eens flink de bezem door het huis te halen.
 Ook heb ik het wel eens gepresteerd dat het strikje, dat onder achter aan mijn blouse hing na het toiletbezoek, niet meer pedant naar beneden hing, maar nog in mijn broek gefrommeld zat, waardoor mijn blouse eveneens nogal onelegant om mijn lijf hing. En daarmee heb ik zeker een uur rondgelopen tussen de mensenmassa. En niemand die iets zei.. ook dat nog!
Of die keer dat ik een puistje had behandeld met een flinke klodder witte zalf, die ik vervolgens half uitgeveegd tot een enorme streep over mijn kin vergeten was, waarna ik er de straat mee op ben gelopen...

Natuurlijk zijn zulke acties altijd de aanleiding om smakelijk te lachen, vooral wanneer het iemand in je omgeving betreft die zulke dingen gebeurt. Zo heeft mijn schoonmoeder het ooit bestaan om met haar werkschort aan de kerk in te lopen, en onlangs heb ik met een collega plezier gehad om een bewoner op mijn werk die op één slof en één schoen buiten liep. Of wat dacht je van mijn moeder, die de huisarts, in plaats van een potje urine, eenzelfde potje met zelfgemaakte sambal door mijn vader,  presenteerde voor onderzoek!  Hahaha, hoe kán je het zo ver laten komen

Ik moet bekennen dat ik deze week voor mezelf alle records heb verbroken...
 Want toen ik eergisteren aan het einde van de dag mijn schoeisel uitdeed, kwam ik tot de ontdekking dat ik die hele dag op twee verschillende laarzen rond gelopen heb...  Weliswaar twee zwarte, maar duidelijk verschillend, de éne minstens 10 cm langer dan de andere!!
Wát!!!  Ongeloof, verbazing en schaamte streden om de voorrang bij deze ontdekking.  Nééé! heb ík dit!! Wat voelde ik me sukkelig!

 Koortsachtig ben ik de dag in gedachten nagegaan: Wat heb ik allemaal gedaan vandaag?? Een infomatie bijeenkomst van mijn werk. Al mijn collega's waren er... inclusief de clustermanager! Help!! Heb ik iemand meewarig zien kijken??
 's Middags ook nog boodschappen gedaan in het dorp. Wie ben ik tegengekomen in de winkel?? Ik weet het niet meer. Wat ik nog wel weet is dat ik dacht: "Hé de ene hak klakt harder dan de ander, en is ook een stukje lager". Ik heb nog naar de zolen gekeken, en gedacht dat het tijd voor een nieuw hakje was, en daarna heb ik vervolgens gewoon verder gewinkeld. Heeft de kassadame me misschien vol medelijden zo vriendelijk geholpen?? En al die mensen die ik op de fiets tegenkwam? Keken ze me niet wat vreemd aan??
Mijn kinderen! hadden ze meer begrip dan anders voor mijn vraag om hulp in het huishouden?  Nee, toch niet, hen is -gelukkig- ook niets opgevallen, ik ben niet de enige geweest, ik ben niet gek!

De volgende ochtend verbaasde ik mezelf nog steeds, hoe had ik ooit... maar als ik eerlijk ben kon ik de humor er ook wel van in zien, al grinnikend liep ik door het huis...  ook langs het open raam, waar een voorbijganger zijn hondje net uitliet en mij hoorde..  en zag.. giebelend.. in m'n eentje...