Velen zullen het herkennen, het kleine grut wordt ouder en
begeeft zich op jóuw terrein dat keuken heet. Zo ook vandaag mijn oudste. De
hele halve week heeft hij me aan mijn hoofd gezeurd of híj niet eens kon gaan
koken. ’t Was toch lekker als ik dat een keertje niet zou hoeven te doen? En
natuurlijk is dat waar, maar als deze zoon zo’n aanbod doet, krijg ik toch een
wat.. ja minder rustig gevoel zeg maar. Ik krijg hele visioenen van culinair
zeer goedbedoelde hoogstandjes, die soms íets minder hoog uitvallen dan de
bedoeling was.
Oké, na enig tegenstribbelen van mijn kant ben ik dan toch
overstag gegaan, je moet de jeugd tenslotte een kans geven nietwaar! Hoewel,
dat overstag ging wel gepaard met vele mitsen en maren: Als je maar wel op tijd
begint, met 15 euro budget moet je rondkomen en denk om je planning…
Vanmiddag was het dan zover, om een uur of vier was ik nog
in de veronderstelling dat het eigenlijk ook best wel es lekker was, kon ik
mooi nog even van het najaarszonnetje genieten, een stiekem klein dutje doen en
rustigjes het plaatselijke krantje lezen. Zoonlief zat intussen gebiologeerd te
kijken naar de TV: Master Chef, het
programma dat hem inspireert om diverse culinaire uitspattingen voor ons te
verzorgen. Zo ook vandaag dus: ‘Tagliatelle alla pollo, maar dan wel zélfgemaakte tagliatelle, en… mét
wijnsaus!
Nadat hij zich had los kunnen scheuren van het beeldscherm
ging hij tezamen met broerlief aan de slag: Bloem, ei, kneden, tot er een
meesterlijke klont deeg was ontstaan.
…Én er een witte laag bloem over al mijn keukenapparatuur was
neergedaald. Die klont moest natuurlijk nog ‘even’ rusten, in een stukje folie,
waarvoor de kast op de kop werd gezet om dat te zoeken, en al het plastic
verpakkingsmateriaal dat ik bezit, tussen de champignons, uien, olijfolie en de
bloem een plek vond. Daarna werd de kip geprepareerd met zout, peper en pesto,
en zowaar óndertussen de salade samengesteld.
Verder werd een sublieme wijnsaus gebrouwd, met als ingrediënten een
paar bekers crèmefraiche, en een veel te dure fles droge witte wijn, die ik
nota bene zelf per ongeluk te duur gekocht had.
Aangezien mijn zoon het plannen nog niet altijd helemaal
onder de knie heeft, duurde dit alles al zo’n kleine twee uur. Maar het einde
van deze kookexpeditie was nog niet in
zicht. Het deeg werd nu gedurende een half uur zo dun mogelijk gerold, met nóg
meer bloem op mijn aanrecht. Nog niet genoeg, zo zou later blijken…
Uiteindelijk waren alle voorbereidingen klaar en kon het
échte koken beginnen, nadat de wijnsaus, die al in een vroeg stadium was
gemaakt van crèmefraiche, gefruite ui, champignons en niet te vergeten de wijn,
al diverse malen over mijn kookplaat was gelopen.
Intussen begon deze familie sporen van stress te vertonen,
want wij zijn gewend zo rond een uur of half zes te eten en zeker niet later
dan kwart voor zes. De planning van dochter kwam in het nauw, de behulpzame
broer gaf allerlei non-verbale noodseinen, van boven werd geagiteerd geroepen
dat men wel langs de snackbar ging, en ik hing nog een was op, epileerde mijn
wenkbrauwen en probeerde mijn zuchten van ergernis te onderdrukken.
En ja hoor, om half zeven zaten wij ter tafel, ik bad om een
héérlijk smakende maaltijd en daar vielen we aan. Het moet gezegd worden dat de
pollo echt goed te eten was, en de salade met een dressing van minstens tien
ingrediënten was ook prima. Er is echt hoop voor het kooktalent van mijn spruit!
De wijnsaus was eh ja, apart, ietwat drabberig, hoewel er toch driekwart liter wijn in verwerkt moest zijn, en de creme fraiche was verworden tot een schifterig ingredient. Maar de tagliatelle had misschien tóch beter kant en klaar in de winkel gekocht kunnen worden. De textuur was nogal uitzonderlijk al dente, en werd voor het grootste deel weer afgevoerd richting Kliko. Zeer bijzondere combinatie al met al.
Toch bleef zoonlief positief, iets wat natuurlijk te
waarderen is, en wij probeerden dat ook te blijven. Van je fouten kan je leren,
en ja elke dag de bekende recepten is ook niet alles. Je moet soms eens wat
nieuws, iets culináirs proberen, met de nadruk op nááir. Natuurlijk jongen, we
houden de moed erin!
Na afloop van de maaltijd hielp hij spontaan mee om de
ravage die in de keuken was ontstaan te herstellen. Toen de meeste afwas in een
-hiervóór lege- vaatwasser zat en ik de nog overige pannen probeerde schoon te
krijgen, vertrok hij naar boven. Ik bleef achter in de keuken, die ik deze week
in een vlaag van verstandsverbijstering net had gepoetst, boenend op een plakkaat
koolstof op de kookplaat, en deegwaar op het aanrecht.
‘Zo, dat hebben we
voorlopig weer gehad,’ dacht ik. Totdat mijn dochter binnenkwam: 'Mam, mogen wij mórgen koken?!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten