Rumtaart

Vandaag heb ik een rumtaart gemaakt, omdat onze tweede zoon morgen jarig is. Het is een recept dat ik eens van mijn zus gekregen heb en hier likken ze hun vingers erbij af, maar het is wel erg machtig.
Voor de liefhebbers die hem ook eens willen proberen hier het recept:

 Ingrediënten voor plm. 12 personen:

*  2 pakken lange vingers
*  flesje strohrum 80 % ik heb ongeveer 1/3 flesje gebruikt van 100 ml.
*  melk
*  3 à 4 eierdooiers
*  190 gram harde boter bijv. plantenmargarine van ah (in een metaalfolie wikkel)
*  190 gram poedersuiker
*  zakje vanillesuiker
*  vlokken
*  bekertje slagroom 250 ml

Verder nodig:

-mixer
-plank of klein dienblad
- 2 schalen
-mes of spatel
-aluminiumfolie

Bereiden:

*snijd de koude boter in kleine stukjes (niet laten smelten)

*mix hierdoor de eierdooiers, de vanille- en de poedersuiker.

*doe er nu wat rum bij totdat het een crèmige massa wordt.  Neem niet teveel rum! teveel smaakt niet lekker en maakt de crème die je maakt misschien te dun. Je kunt het beste af en toe even proeven voor de smaak die je lekker vindt.
Het mixen kan wel even duren voordat het een homogene massa wordt.

* Doe in een diep bord een scheutje melk en daarbij wat rum. Ook nu geldt: niet teveel, eerst even proeven om er eventueel nog wat bij te doen.

*Dip de lange vingers één voor één in het melk/rum mengsel en leg ze naast elkaar op bijvoorbeeld een klein dienblad of een broodplank bekleed met aluminiumfolie.

*Na één laag lange vingers strijk je de helft van de crème eroverheen.

*Daarna weer een zelfde laag lange vingers, en de tweede helft van de crème.

*Klop de slagroom stijf met wat suiker en verdeel over de laatste laag crème. Bestrijk ook eventueel de zijkanten.

* Tot slot strooi je over de taart een laagje vlokken.


De taart is nu klaar, maar moet nog een nachtje in de koelkast. De smaken kunnen dan lekker doortrekken en de lange vingers krijgen ook meer smaak.


Eet lekker!!

Enne laat even weten wat je ervan vond!

 

IKEA verbod.

Mijn zoon heeft een verbod.... een Ikea verbod!

Al een aantal malen was het voorgekomen dat hij ondanks dat hij het eerste uur vrij was, toch met de eerste bus naar school ging. Sjonge dacht ik toen, wat heb ik toch een gemotiveerd kind, dat 's morgens vroeg eerder zijn bed uitkomt om naar school te gaan. Voorbeeldig gewoon!

Later bleek dat het niet de bedoeling was van mijn spruit om op tijd op school te zijn. Halverwege de route naar school staat namelijk een Ikea waar je voor een euro lekker kan ontbijten, dát was dus de motivatie om met een aantal vrienden de dag zo vroeg te beginnen.

Helaas was dit begin van de dag niet het enige doel van het bezoek aan het Zweedse warenhuis. Want nadat onder het motto: "Schenk gerust nog eens bij", voor de vierde keer een cola was genuttigd, moest de winkel worden verkend. Eeh,  bestormd...  Bedden werden getest, stoelen, en weet ik het wat allemaal nog meer. En ik denk dat ik blij ben dat ik het níet weet...

Want ook zonder feitenkennis kan ik mij levendig voorstellen wat er gebeurt wanneer een horde puberjongens, met een opgepept brein door de over-consumptie van cola op de vroege ochtend, zich met elkaar door deze winkel begeeft. Veel, héél veel geschreeuw, lomp gedrag, en hard, vooral hard gelach zal de winkel gevuld hebben.

 Maar dit was nog niet alles. Waar deze heren normaal gesproken regelmatig vergeten hun schoolspullen mee te nemen, werden nu kwistig potloodjes verzameld die her en der voor het winkelend publiek gereedlagen om aantekeningen te maken voor hun aankopen. Voorraad voor maanden studie werd en masse ingeslagen. En als klap op de vuurpijl werd er in het magazijn een bagagekarretjesrace gehouden... 


Dat moet de Ikea beveiligers toch te gortig zijn geweest en bij een poging de heren staande te houden is mijn zoon in zijn kraag gevat. "Mee! naar het kantoor!!"

Daar is uiteraard gewichtig gesproken, en zijn dreigementen geuit, die ik niet allemaal zal herhalen. En er werd een foto gemaakt, nee, geen selfie voor op Facebook, maar ter registratie, om hem bij een volgend bezoek te kunnen elimineren.
Het kwam er uiteindelijk op neer dat zoonlief  's middags enigszins bedrukt thuis kwam met een brief. "Ehm,  ik moet je iets vertellen mam ....Ik heb een Ikea verbod..."

Enkele weken daarna toen de gemoederen hierom redelijk waren bedaard, kwam mijn dochter met een ietwat gemene doch ook begrijpelijke vraag: "Mam, heb je nog iets nodig bij de Ikea? Ik heb zin in een lekker ontbijtje.... "
Na een poosje was het zover dat wij weer iets nodig hadden en dit wel met een ontbijtje konden combineren.

De zoon in kwestie wilde deze gezelligheid niet gaan missen, dus baalde eigenlijk flink. Het was , maar nu anders, een hard gelag.
 "Zal ik toch meegaan?" Opperde hij? "Weinig kans dat de Ikea beveiligers met mijn foto bij de ingang staan..."
Zeer onpedagogisch heb ik hierin toegestemd, wetend dat zoontjelief zich in mijn nabijheid vast niet opvallend zou gedragen, en niet opgemerkt zou worden. Dus vol bravoure stapte hij de auto in en we gingen.

Eenmaal gezeten aan zijn croissantje en kopje koffie zat meneer toch iets minder ontspannen te ontbijten dat hij zich ervan had voorgesteld. En  toen een beveiliger zich in de buurt van ons tafeltje opstelde, smaakte het eitje ook niet meer echt. Later in de winkel gedroeg hij zich opvallend keurig en bekeek vol gepaste interesse de meubels, precies zoals men van een doorsnee Ikea bezoeker verwacht, terwijl zijn broer probeerde af en toe een potloodje bij hem in zijn broekzak te steken.
 "Nee nee nee, dat moest deze keer maar niet..." Ook in het magazijn ging het allemaal goed. Nog nooit zo'n behulpzame en nette zoon meegehad.

Aangekomen bij de rij voor de kassa, kreeg hij het pas echt benauwd, werden de blosjes op zijn wangen dieper en stond het zweet daar nou op zijn bovenlip? Achter de kassa's stonden twee forsgebouwde beveiligers de boel in de gaten te houden, waarvan één met een wel erg bekend gezicht. "Dat issem! Die kerel staat hier echt al de hele tijd naar me te kijken... Ik meen het!" Zei hij, alweer zo onopvallend mogelijk.

Het waren een paar warme minuten. Mijn zoon verwachtte half uit de rij gehaald te worden en met zijn overtreding geconfronteerd te worden, maar nee hij kon gewoon doorlopen, niets aan de hand. Er werd een hele diepe zucht geslaakt.

Thuisgekomen werd de bewuste brief opgezocht,  toch maar eens kijken wanneer ik nou echt weer naar binnen mag daar...

"Volgende week weer?" Vroeg zijn broer optimistisch. "Mwuaaah" was het antwoord.

Tagliatelle Alla Pollo

Velen zullen het herkennen, het kleine grut wordt ouder en begeeft zich op jóuw terrein dat keuken heet. Zo ook vandaag mijn oudste. De hele halve week heeft hij me aan mijn hoofd gezeurd of híj niet eens kon gaan koken. ’t Was toch lekker als ik dat een keertje niet zou hoeven te doen? En natuurlijk is dat waar, maar als deze zoon zo’n aanbod doet, krijg ik toch een wat.. ja minder rustig gevoel zeg maar. Ik krijg hele visioenen van culinair zeer goedbedoelde hoogstandjes, die soms íets minder hoog uitvallen dan de bedoeling was.

Oké, na enig tegenstribbelen van mijn kant ben ik dan toch overstag gegaan, je moet de jeugd tenslotte een kans geven nietwaar! Hoewel, dat overstag ging wel gepaard met vele mitsen en maren: Als je maar wel op tijd begint, met 15 euro budget moet je rondkomen en denk om je planning…

Vanmiddag was het dan zover, om een uur of vier was ik nog in de veronderstelling dat het eigenlijk ook best wel es lekker was, kon ik mooi nog even van het najaarszonnetje genieten, een stiekem klein dutje doen en rustigjes het plaatselijke krantje lezen. Zoonlief zat intussen gebiologeerd te kijken naar de TV:  Master Chef, het programma dat hem inspireert om diverse culinaire uitspattingen voor ons te verzorgen. Zo ook vandaag dus: ‘Tagliatelle alla pollo,  maar dan wel zélfgemaakte tagliatelle, en… mét wijnsaus!

Nadat hij zich had los kunnen scheuren van het beeldscherm ging hij tezamen met broerlief aan de slag: Bloem, ei, kneden, tot er een meesterlijke klont deeg was ontstaan.   …Én er een witte laag bloem over al mijn keukenapparatuur was neergedaald. Die klont moest natuurlijk nog ‘even’ rusten, in een stukje folie, waarvoor de kast op de kop werd gezet om dat te zoeken, en al het plastic verpakkingsmateriaal dat ik bezit, tussen de champignons, uien, olijfolie en de bloem een plek vond. Daarna werd de kip geprepareerd met zout, peper en pesto, en zowaar óndertussen de salade samengesteld.  Verder werd een sublieme wijnsaus gebrouwd, met als ingrediënten een paar bekers crèmefraiche, en een veel te dure fles droge witte wijn, die ik nota bene zelf per ongeluk te duur gekocht had.

Aangezien mijn zoon het plannen nog niet altijd helemaal onder de knie heeft, duurde dit alles al zo’n kleine twee uur. Maar het einde van  deze kookexpeditie was nog niet in zicht. Het deeg werd nu gedurende een half uur zo dun mogelijk gerold, met nóg meer bloem op mijn aanrecht. Nog niet genoeg, zo zou later blijken…

Uiteindelijk waren alle voorbereidingen klaar en kon het échte koken beginnen, nadat de wijnsaus, die al in een vroeg stadium was gemaakt van crèmefraiche, gefruite ui, champignons en niet te vergeten de wijn, al diverse malen over mijn kookplaat was gelopen.

Intussen begon deze familie sporen van stress te vertonen, want wij zijn gewend zo rond een uur of half zes te eten en zeker niet later dan kwart voor zes. De planning van dochter kwam in het nauw, de behulpzame broer gaf allerlei non-verbale noodseinen, van boven werd geagiteerd geroepen dat men wel langs de snackbar ging, en ik hing nog een was op, epileerde mijn wenkbrauwen en probeerde mijn zuchten van ergernis te onderdrukken.

En ja hoor, om half zeven zaten wij ter tafel, ik bad om een héérlijk smakende maaltijd en daar vielen we aan. Het moet gezegd worden dat de pollo echt goed te eten was, en de salade met een dressing van minstens tien ingrediënten was ook prima. Er is echt hoop voor het kooktalent van mijn spruit!

De wijnsaus was eh ja, apart, ietwat drabberig, hoewel er toch driekwart liter wijn in verwerkt moest zijn, en de creme fraiche was verworden tot een schifterig ingredient. Maar de tagliatelle had misschien tóch beter kant en klaar in de winkel gekocht kunnen worden. De textuur was nogal uitzonderlijk al dente, en werd voor het grootste deel weer afgevoerd richting Kliko. Zeer bijzondere combinatie al met al.

Toch bleef zoonlief positief, iets wat natuurlijk te waarderen is, en wij probeerden dat ook te blijven. Van je fouten kan je leren, en ja elke dag de bekende recepten is ook niet alles. Je moet soms eens wat nieuws, iets culináirs proberen, met de nadruk op nááir. Natuurlijk jongen, we houden de moed erin!

Na afloop van de maaltijd hielp hij spontaan mee om de ravage die in de keuken was ontstaan te herstellen. Toen de meeste afwas in een -hiervóór lege- vaatwasser zat en ik de nog overige pannen probeerde schoon te krijgen, vertrok hij naar boven. Ik bleef achter in de keuken, die ik deze week in een vlaag van verstandsverbijstering net had gepoetst, boenend op een plakkaat koolstof op de kookplaat, en deegwaar op het aanrecht.

 ‘Zo, dat hebben we voorlopig weer gehad,’ dacht ik. Totdat mijn dochter binnenkwam: 'Mam, mogen wij mórgen koken?!'  

Sukkelig...

Heb je dat ook wel eens? Dat je 's morgens wakker wordt en echt heel opgelucht bent omdat het niet waar was...?
Dat je je pyjama nog aan had naar de kerk, of je badpak, Of dat je kinderen ongegeneerd hun niet juiste tafelmanieren manifesteren in het restaurant? Of dat je bij je tante op bezoek gaat en de bloemen die je voor haar mee bracht plotsklaps waren verlept?
 O wat ben je dan blij dat het niet echt is gebeurd. Het gevoel van schaamte en sulligheid kan je nog enige uren achtervolgen, maar uiteindelijk besef je dat het niet- zo- was!!  Heerlijk is dat. Wat een opluchting! 

Maar soms, soms is het géén droom waarin je op zo'n moment zit, maar de -in dit geval- ontluisterende werkelijkheid waaruit je niet kan ontsnappen. Zo had ik pas mijn birkenstocks aan, model teenslipper! mét sokken erin, toen ik onverwacht bezoek kreeg. Pas na een dikke twintig minuten merkte ik deze foute constructie op. Het schaamrood stond nog net niet op mijn kaken en ik deed natuurlijk of mijn neus bloedde. Ik weet niet of het is opgevallen, maar terloops heb ik de slippers onder de tafel uitgewipt en ben ik per sok verder de ochtend doorgewandeld.
Mijn zus is het wel eens overkomen dat ze op de bank lag te slapen toen er op het raam getikt werd, het was de nieuwe dominee die (volgens afspraak) op kennismakingsbezoek kwam en door het raam naar binnen gluurde... Oeps.. vergeten.. Ze baalde enorm want het was namelijk net tijd om eens flink de bezem door het huis te halen.
 Ook heb ik het wel eens gepresteerd dat het strikje, dat onder achter aan mijn blouse hing na het toiletbezoek, niet meer pedant naar beneden hing, maar nog in mijn broek gefrommeld zat, waardoor mijn blouse eveneens nogal onelegant om mijn lijf hing. En daarmee heb ik zeker een uur rondgelopen tussen de mensenmassa. En niemand die iets zei.. ook dat nog!
Of die keer dat ik een puistje had behandeld met een flinke klodder witte zalf, die ik vervolgens half uitgeveegd tot een enorme streep over mijn kin vergeten was, waarna ik er de straat mee op ben gelopen...

Natuurlijk zijn zulke acties altijd de aanleiding om smakelijk te lachen, vooral wanneer het iemand in je omgeving betreft die zulke dingen gebeurt. Zo heeft mijn schoonmoeder het ooit bestaan om met haar werkschort aan de kerk in te lopen, en onlangs heb ik met een collega plezier gehad om een bewoner op mijn werk die op één slof en één schoen buiten liep. Of wat dacht je van mijn moeder, die de huisarts, in plaats van een potje urine, eenzelfde potje met zelfgemaakte sambal door mijn vader,  presenteerde voor onderzoek!  Hahaha, hoe kán je het zo ver laten komen

Ik moet bekennen dat ik deze week voor mezelf alle records heb verbroken...
 Want toen ik eergisteren aan het einde van de dag mijn schoeisel uitdeed, kwam ik tot de ontdekking dat ik die hele dag op twee verschillende laarzen rond gelopen heb...  Weliswaar twee zwarte, maar duidelijk verschillend, de éne minstens 10 cm langer dan de andere!!
Wát!!!  Ongeloof, verbazing en schaamte streden om de voorrang bij deze ontdekking.  Nééé! heb ík dit!! Wat voelde ik me sukkelig!

 Koortsachtig ben ik de dag in gedachten nagegaan: Wat heb ik allemaal gedaan vandaag?? Een infomatie bijeenkomst van mijn werk. Al mijn collega's waren er... inclusief de clustermanager! Help!! Heb ik iemand meewarig zien kijken??
 's Middags ook nog boodschappen gedaan in het dorp. Wie ben ik tegengekomen in de winkel?? Ik weet het niet meer. Wat ik nog wel weet is dat ik dacht: "Hé de ene hak klakt harder dan de ander, en is ook een stukje lager". Ik heb nog naar de zolen gekeken, en gedacht dat het tijd voor een nieuw hakje was, en daarna heb ik vervolgens gewoon verder gewinkeld. Heeft de kassadame me misschien vol medelijden zo vriendelijk geholpen?? En al die mensen die ik op de fiets tegenkwam? Keken ze me niet wat vreemd aan??
Mijn kinderen! hadden ze meer begrip dan anders voor mijn vraag om hulp in het huishouden?  Nee, toch niet, hen is -gelukkig- ook niets opgevallen, ik ben niet de enige geweest, ik ben niet gek!

De volgende ochtend verbaasde ik mezelf nog steeds, hoe had ik ooit... maar als ik eerlijk ben kon ik de humor er ook wel van in zien, al grinnikend liep ik door het huis...  ook langs het open raam, waar een voorbijganger zijn hondje net uitliet en mij hoorde..  en zag.. giebelend.. in m'n eentje...

Verwerken

In de afgelopen week heb ik een stuk gemaakt rond de tweede sterfdag van Lennard. Vandaag is het afgekomen. Het stukje is gemaakt op jute, wat symbool staat voor rouw. Dat geldt ook voor de sluier over het kruis, daarin zie je onze tranen/... het verdriet, die als parels onder het kruis bij elkaar verzameld worden. Wij mogen ons verdriet bij Jezus, bij het kruis brengen. Het Kruis staat daardoor ook symbool voor het geloof. Het hart is onze liefde voor Lennard, Om alles heen staat de regenboog als teken van Gods trouw, we mogen die boog vaak zo mooi aan de hemel zien, teken aan de hemel , verbonden met Lennard. Zijn trouw komt naar ons mensen toe (losse hartjes).Dat hebben we mogen ervaren.